ΑΡΧΙΚΗ

ΕΞΩ ΒΡΕΧΕΙ...

κι όταν βρέχει θυμάμαι ό,τι αγάπησα
Μα εσένα σε θυμάμαι κάθε μέρα
βρέχει δε βρέχει....

όπως λέει και ένα άσμα...δεν ξέρω τι καιρό κάνει στην Ελλάδα....εδώ πάντως απ το πρωί δεν σταμάτησε να βρέχει...καθόλου περίοργο θα μου πείς...αφου Βέλγιο και βροχή ειναι το ίδιο και το αυτό..και οχι πως έχω κάποιο πρόβλημα με την βροχή...αντιθέτος μαρέσει (οταν βρίσκομαι σπίτι μου,οχι οταν είμαι στον δρόμο χωρίς ομπρέλα φορώντας μπαλαρίνες.. :P)....μαρέσει πολυ...γιατί με κάνει να σκέφτομαι..να ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή και στη ζωή μου θα βγεί ο ήλιος...οπως μετα απο κάθε μεγάλη μπόρα...βγαίνει ενα ουράνιο τόξο..είναι αυτή η γλυκιά μελαγχωλία που εχει ενα προσωπάκι κάθε φορά που βρέχει και κέθεται στο παράθυρο...και βαριαστενάζει και το μόνο που κάνει ειναι να σκέφτεται...μια αγαπη που χάθηκε...μια αγάπη που βρίσκεται στην ζωή του...μια αγάπη που περιμένει να έρθει...και ίσως δεν έρθει ποτέ..

δεν θέλω...δεν μπορώ να σκέφτομαι την βροχή και να μου έρχονται αρνητικές σκέψεις στο μυαλό..την βροχή την εχω συνδιάση με ηρεμία,με ενα ζεστό σπίτι,ενα ζεστό ρόφημα,με χρωματιστές ομπρέλες,με πλατσούρισμα στα νερά με γαλότσες...αλλα θα μου πείς δεν μπορείς να κάθεσαι στο παράθυρο και να σκέφτεσαι χρωματιστές ομπρέλες..δυστυχώς το μόνο που μπορώ να σκεφτώ αυτη τη στιγμή...καθώς βλέπω την βροχή απ το παράθυρω(το γραφείο ειναι ακριβώς μπροστά απ το παράθυρο,γκαντεμιά)...ακούω μουσική...και πίνω μια ζεστή σοκολάτα...ειναι οι άνθρωποι που αγαπώ....και που έχω αφήσει πίσω στην Ελλάδα..πόσο πολυ μου λείπουν...

Άντε ήλιε...βγες επιτέλους!!!!